“રસિક” મેઘાણીની ગઝલો

તમે હસો, તો તમારા મુખેથી ફૂલ ખરે
અમારા દિલની ખુદા એ દુવા કબૂલ કરે

પછી આ જિંદગી હસતા રહીને વતી જશે
કદી જો પ્રેમમાં પાગલ થવા તું ભૂલ કરે

અનંત વિસ્તરી જાશે પછી મિલન મારૂં
હૃદય જો લાગણી સીંચી વિપળ અમૂલ કરે

પ્રદીપ પ્રેમના બાળે જો અંધકારોમાં
તો ઋણ એનું બધા દિલ સુધી વસૂલ કરે

કરે તો પાર્થ એ મેદાને પ્રશ્ન ક્રિશ્નાથી
ન બીજા પાંડવો સહદેવ કે નકૂલ કરે

હમેંશા ઘાવ સુમનથી મને મળ્યા જો ‘રસિક’
તો આજ કાંટા તું પાલવમાં કાં બબૂલ ભરે

No Comments »

વાત વાતે તને યાદ કરતા રહી, જીવ થાકી ગયો
તું ન આવ્યો ફરી, ઝંખનાયે કરી, જીવ થાકી ગયો

લોક જોતા રહ્યા, દૂર ખસતા રહ્યા, આગ બળતી રહી
દિલ વલોવી અમે રસ્તા વચ્ચે રડી, જીવ થાકી ગયો

કયાંક કાંટા હતાં, કયાંક ખાડાં હતાં,પગમાં છાલાં હતાં
એવા રસ્તે રઝળતા રઝળતા રહી, જીવ થાકી ગયો

કોઈ જોયું નહિ, કોઈ રોયું નહિ, કોઈ આવ્યો નહિ
તોય વાતો હૃદયની બતાવ્યા કરી, જીવ થાકી ગયો

કોઈ રસ્તો મળ્યો, ના દિશાયે મળી, જિંદગીભર ફરી
ચાલી ચાલી અને એકલા રાતદિ’, જીવ થાકી ગયો

જિંદગીના જખમ જોકે થોડાં હતાં, કિન્તુ ઊંડા હતાં
એના એકેક પર વાર ગણતા, રહી જીવ થાકી ગયો

એક ચહેરો હતો, ફૂલ જેવો હતો, પ્રેમ કરતો હતો
એને સપનાંમાં કેવળ સજાવ્યા કરી, જીવ થાકી ગયો

કોઈ વેળા સમયનો જે રાજા હતો, સાત રાણી હતી
એના શોષણને સંખ્યામાં ગણતા રહી, જીવ થાકી ગયો

એક ખળખળ સરિતા નીકળતી હતી, રોજ વહેતી હતી
જોતાં જાતી ‘રસિક’ એને સાગર ભણી, જીવ થાકી ગયો

“શબ્દ સ્રષ્ટિ” ના સૉજન્યથી

No Comments »

જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!
જ્યાં જ્યાં બોલાતી ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં ગુર્જરીની મહોલાત!

ઉત્તર દક્ષિણ પૂર્વ કે પશ્ચિમ, જ્યાં ગુર્જરના વાસ;
સૂર્ય તણાં કિરણો દોડે ત્યાં, સૂર્ય તણો જ પ્રકાશ.
જેની ઉષા હસે હેલાતી, તેનાં તેજ પ્રફુલ્લ પ્રભાત;
જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!

ગુર્જર વાણી, ગુર્જર લહાણી, ગુર્જર શાણી રીત,
જંગલમાં પણ મંગલ કરતી, ગુર્જર ઉદ્યમ પ્રીત.
જેને ઉર ગુજરાત હુલાતી, તેને સુરવન તુલ્ય મિરાત;
જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!

કૃષ્ણ દયાનંદ દાદા કેરી પુણ્ય વિરલ રસ ભોમ;
ખંડ ખંડ જઈ ઝૂઝે ગર્વે કોણ જાત ને કોમ.
ગુર્જર ભરતી ઉછળે છાતી ત્યાં રહે ગરજી ગુર્જર માત;
જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!

અણકીધાં કરવાના કોડે, અધૂરાં પૂરાં થાય;
સ્નેહ, શૌર્ય ને સત્ય તણા ઉર, વૈભવ રાસ રચાય.
જય જય જન્મ સફળ ગુજરાતી, જય જય ધન્ય અદલ ગુજરાત!
જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!

અરદેશર ફ. ખબરદાર ‘અદલ’.
જન્મ : ૬-૧૧-૧૮૮૧, મરણ : ૩૦-૭-૧૯૫૩)
“લયસ્તરો”ના સૉજન્યથી

No Comments »

नेताजी की मगरमच्छ से बातचीत.
“यार मगर,
थोडे आँसू
उधार दे दो अगर–
तो हम
देश की दुर्दशा पर
बहा आएँ ”
सुखी आँखो से
मगर ने कहा—
“आपने बडी देर कर दी हुजूर,
सारा स्टोक तो
दूसरी पार्टी वाले
ले गए है । ”
–कवि दिनकर सोनवलकर (हिन्दी के प्रसिध्ध व्यंग्य कवि )
http://ashok.blogsome.com//

No Comments »

મિલન મસ્તી કાઢી સનમની સપાટે
લખેલું હતું કઈંક એવું લલાટે

બુફેમાં થયો લાભ ડાકુ થવાનો
ભરી એણે થાળી ઝપાટે ઝપાટે

હજમ કોણ કરશે, થશે ગેસ કોને
લખ્યું નામ એનું બટાટે બટાટે

સુખી એ થવાનો છે બન્ને ભુવનમાં
પતિ એ કે બેશબ્દ પત્ની જો ડાટે

તમે ભાઈ જોરૂના, બાબાના મામા
પછી મારા જેવો તમારાથી ખાટે ?

અમારૂં તો ગમતું ગયું ગારબેજે*
ને બાળોતિયા સાચવેલા કબાટે

‘રસિક’ એના ઘરપર જવાનું છે જલ્દી**
ઘણા ફોન કીધા છે મહેતા વિરાટે

*કચરામાં
**હયુસ્ટનના સાહિત્ય રસિક જીવ તેમના ઘરે આ હઝલ
મેં વાંચી હતી

1 Comment »

મહત્તાજાણવા જળની, મહત્તમ રણ જરૂરી છે
વિષય વિસ્તારવા, આર્થોસભર પ્રકરણ જરૂરી છે !

તપાવ્યે શું દિ’વળવાનો, સુઘડ આકાર માટે તો
કૂશળહસ્તે હથોડી, ટાંકણું, એરણ જરૂરી છે !

ગળા બહુ સાંકળા થઈજાય છે અક્સર, ખરેટાણે
ખુલાસા હરગળે ઉતારવા, વિવરણ જરૂરી છે !

અમસ્તું કોણ શોધે છે વિકલ્પો, એકબીજાનાં?
બધા સંબંધનાં અનુબંધમાં,સમજણ જરૂરી છે !

અલગ છે કે દિવસ છે રાતથી સધ્ધર, બધીરીતે
જરૂરી હોય જો આ, તો પછી એ પણ જરૂરી છે !

રહસ્યો જિંદગીનાં એજ ખોલે છે અધિક્તર તો
ખરેખર જાણવા વૈશાખને, શ્રાવણ જરૂરી છે !

પછી કંઈપણ નહીં સંભવ બને, ખુદને મઠારી લ્યો!
નવી શરૂઆતને, અંતિમ ગણાતી ક્ષણ જરૂરી છે !

ડો.મહેશ રાવલ
ડૉ. મહેશ રાવલની ગઝલોનો ગુલદસ્તોના સૉજન્યથી
http://www.drmaheshrawal.blogspot.com/

No Comments »

પત્રમાં પ્રીતમ લખું કે સખા, સાજન લખું?
શબ્દ હું મઘમઘ લખું, મૌનની સરગમ લખું.

તું યે કોરો ના રહે, જો તને લથબથ લખું,
આજ તોડું હદ બધી… બસ લખું, અનહદ લખું !

ઝાંઝવાનાં જળ છળું, મેહુલો છમછમ લખું,
તારી કોરી ધરતી પર હું મને ખળખળ લખું.

પથ્થરોનાં વનનાં હર પહાણ પર ધડકન લખું,
કાળજાની કોર પર લાગણી મધ્ધમ લખું.

રાત દિનની દરમિયાં કૈંક તો સગપણ લખું,
આભ અવનિને મળે, એક મિલનનું સ્થળ લખું.

દોહ્યલાં જીવનમાં એક સાહસી અવસર લખું,
સ્નેહનાં હર તાંતણે શૌર્યનાં હું વળ લખું.

માંહ્યલામાં ચાલતી કાયમી ચળવળ લખું,
દિલમાં તારા શું હશે? રેશમી અટકળ લખું.

લાવ તારા હાથમાં વ્હાલ હું અણનમ લખું,
ભાગ્યમાં હું એક બે પ્રેમઘેલી પળ લખું.

આટલું વ્હાલમ તને વ્હાલથી વ્હાલપ લખું,
ઊર્મિનાં લિખિતંગ લખું, સ્નેહનાં પરિમલ લખું.

-’ઊર્મિ’ સાગર (ડિસેમ્બર 2007)
ઊર્મિનો સાગરના સૉજન્યથી
http://urmisaagar.com/urmi/

No Comments »

આપી તો પ્યાસ અમને પ્યાસા હરણની આપી,
ને જિંદગી સળગતા વેરાન રણની આપી.

નજરોથી દૂર મંઝિલ રસ્તા કઠિન તેં આપ્યા,
બળતા બપોરે સંગંત સુકા ઝરણની આપી.

સ્વપ્નો તણી ખુશી પણ દુનિયાએ લૂંટી લીધી,
રાતો વિરહ વ્યથા ને જાગરણની આપી.

નિશ્વાસ ઉરને દીધા ,જખ્મો જિગરને આપ્યા,
આંખોને રોશની પણ શી અશ્રુ કણની આપી.

નાહક ‘મહેક’ને આ નિષ્ઠૂર જગત મહીં તેં,
કોમળ આ લાગણીઓ અંત:કરણની આપી.

‘મહેક’ટંકારવીની વેબ સાઈટ
http://http://www.mahek.co.uk/
Email:ghazals@mahek.co.uk

No Comments »

કો’ક સુખના દિ’ કો’ક દુખના સંગ
એમ બદલાય જિંદગીના રંગ

કાચી માટી ઉપર હું ઊભો છું
ઉંચે આકાશ છે ને આશ પતંગ

એક એવા મિલનની વેળા છે
રૂપ તારૂં ને મારી આંખ છે દંગ

પગમાં છાલાં પ્રજાળી ચાલ્યો છું
ધોમ ધખતી ધરા ને એય સળંગ

મારા યુગ યુગ પ્રલંબ વિત્યા જે
આજ લાગે એ પળ વિપળનો પ્રસંગ

ગાઢ વનમાં વસંત વાવી છે
સંગ તારો, ને હેયે લાખ ઉમંગ

જિંદગી જોમ સાથે જીવે છે
કાળ સામે ‘રસિક’ સમાન ધબંગ

No Comments »

લાગણી દિલમાં સતત ઘોળી તમે,
પણ તમન્નાની કરી હોળી તમે.

ભૂલવાનાં વેણને જૂટલાવવા,
મોકલાવી યાદની ટોળી તમે.

‘લાગણી ભરપૂર છે’ દાવો કરી,
ત્રાજવે વ્યવહારનાં તોળી તમે.

ભૂલવા જેવી ને જે મુફલિસ હતી,
વાત શાને આમ વંટોળી તમે?

દમ હશે, કળ પણ હશે એમાં જરૂર,
અંતરે મુજ જાત તરબોળી તમે.

જિન્દગીભર જાગરણ કરશે હૃદય,
કેમ સૂતી ઊર્મિ ઢંઢોળી તમે?

-’ઊર્મિ’
ઊર્મિનો સાગરના સૉજન્યથી
http://urmisaagar.com/urmi/

1 Comment »