“રસિક” મેઘાણીની ગઝલો

કો’ક સુખના દિ’ કો’ક દુખના સંગ
એમ બદલાય જિંદગીના રંગ

કાચી માટી ઉપર હું ઊભો છું
ઉંચે આકાશ છે ને આશ પતંગ

એક એવા મિલનની વેળા છે
રૂપ તારૂં ને મારી આંખ છે દંગ

પગમાં છાલાં પ્રજાળી ચાલ્યો છું
ધોમ ધખતી ધરા ને એય સળંગ

મારા યુગ યુગ પ્રલંબ વિત્યા જે
આજ લાગે એ પળ વિપળનો પ્રસંગ

ગાઢ વનમાં વસંત વાવી છે
સંગ તારો, ને હેયે લાખ ઉમંગ

જિંદગી જોમ સાથે જીવે છે
કાળ સામે ‘રસિક’ સમાન ધબંગ

No Comments »

રસ્તે મળ્યા અને પછી નોખા પડી ગયા
યાદોના વનને ચીતરી નોખા પડી ગયા

અશ્રૂના આભલા ભરી નોખા પડી ગયા
શ્વાસોના સોણલા સજી નોખા પડી ગયા

માળાની મમતા ભાંગી અને બંને ભાઈ પણ
અશ્રૂના ભાગલા કરી નોખા પડી ગયા

ઝાંખી પડી ગઈ હતી વર્ષોની જુની યાદ
એકાદ પળને સંચરી નોખા પડી ગયા

વર્ષોથી જેને ઝંખતા રહ્યા‘તા રાત દી’
આજે મળ્યા અને, મળી નોખા પડી ગયા

ભૂલા પડી ગયા હતા રસ્તામાં એટલે
ઝટકી સમયની આંગળી નોખા પડી ગયા

ગુંજી રહ્યા‘તા કાલ દિશા વચ્ચે સાદ જે
પડઘા બધા એ વિસ્તરી નોખા પડી ગયા

કાલે ‘રસિક’ જે સાંજ સુધી ચાલ્યા સાથ સાથ
આજે કાં એ સવારથી નોખા પડી ગયા

No Comments »

એ ચાહનાની વ્યાસ હતો, પણ ગજબ હતો
મુજ દિલની આસપાસ હતો, પણ ગજબ હતો

મલકાટ એના મુખનો પ્રફુલ્લિત કરી ગયો
જોકે ન મારી પાસ હતો, પણ ગજબ હતો

આખી હયાત વીતી ગઈ એની યાદમાં
એવો હૃદયમાં વાસ હતો, પણ ગજબ હતો

હસતો રહ્યો’તો રાત દિવસ ફૂલ વેરતો
મનમાં ભલે ઉદાસ હતો, પણ ગજબ હતો

આંખોમાં નોખો એથી તરી આવતો રહ્યો
સઘળામાં એજ ખાસ હતો, પણ ગજબ હતો

અંજાઈ આંખ એનું વદન જોઈ ના શકી
એવો બધે ઉજાસ હતો, પણ ગજબ હતો

સઘળાને એનો ભ્રમ હતો જોતા રહી ગયા
એ નો’તો જાણે ભાસ હતો, પણ ગજબ હતો

આજે તમારી યાદ ઘણી આવતી રહી,
એથી ‘રસિક’ ઉદાસ હતો, પણ ગજબ હતો

2 Comments »

કોણ કે’છે થયો વિકાસ નથી
પુષ્પ કાગળના છે ને વાસ નથી

કરતા કવિઓમાં એ સમાસ નથી
કે’છે ગઝલોમાં તારી પ્રાસ નથી

કાલ સારું બધુંય થઈ જાશે
જિંદગી થઈ કંઈ ખલાશ નથી

આજ કેવી સવાર આવી છે
તારા માટે થયો ઉદાસ નથી

કાલ મંઝિલ તમામ જેની હતી
આજ દેખાતો કયાંય ભાસ નથી

જેને સારીને અશ્રૂ ભૂલી ગયા
એની કરતા કોઈ તપાસ નથી

મારૂં જીવન છે ચાહના તારી
તારા માટે જે વાત ખાસ નથી

તારી નજરોને પામવા માટે
શું શું કીધા અમે પ્રયાસ નથી

ધૂપમાં પ્યાલા મૃગજળોના છે
દિલના રણમાં રહી તે પ્યાસ નથી

આજ ચારે તરફ તિમિર શાને ?
રાત પૂનમ છે કઇં અમાસ નથી

તોય મબલખ ખુશીથી મનડું છે
યાદ તારી છે પણ તું પાસ નથી

રાતપણ વીતશે એ રીતે ‘રસિક’
સાંજ થઈ ગઈ ને ક્યાંય આશ નથી

No Comments »

તમારા વિણ હૃદય પડઘાય એની વાત કરવી છે
અમારી આંખડી છલકાય એની વાત કરવી છે

તમે કાગળ લખો કે ના લખો, પણ ફોન તો કરજો
અમારૂં શાને મન મૂંઝાય એની વાત કરવી છે

સુમન ખીલ્યા છે કેવા આંગણે. એ જોઈ જોઈને
અમારૂં કેવું દિલ હરખાય એની વાત કરવી છે

તમારા શબ્દ સીધાને સરળ લાગ્યા ઘણા તોયે
ઘણા અમને ન કાં સમજાય એની વાત કરવી છે

અમારે એવું એવું તમને કે’વું છે ઘણું જેને
જરા પણ બીજે ના કેવાય એની વાત કરવી છે

તમે છેલ્લે મળ્યા એને જમાનો થઈ ગયો જાણે
હૃદય વિહવળ હવે જે થાય એની વાત કરવી છે

તમારા પ્રેમમાં પાગલ બની ભટકે ‘રસિક’ જ્યાં ત્યાં
હવે હાલત ન એ જોવાય એની વાત કરવી છે

1 Comment »

નોખ નોખા પથિક, પંથ નોખા હતાં, એક વેળા હતી
પ્રેમ પૂર્વક છતાં કેવા ભેગા હતાં, એક વેળા હતી

પાનખર પણ હતી, કંટકો પણ હતાં, ને કળી પણ હતી
પ્રેમ પુષ્પો છતાં ખિલ્યા કરતા હતાં, એક વેળા હતી

એક જેવોજ ચહેરો બધાનો હતો, પ્રાણ પ્યારો હતો
સૌના દરવાજે દર્પણ મઢેલા હતાં, એક વેળા હતી

સાથ રમ્યા હતાં, સાથ ભમ્યા હતાં, સાથ જીવ્યા હતાં
ધૂપમાં છાંયડો સાથ ઝંખ્યા હતાં, એક વેળા હતી

એક બીજાના દુઃખથી દુઃખી થઈ જતાં, એનું ઔષધ થતાં
જિંદગીના જખમ કેવા સહેલા હતાં, એક વેળા હતી

છાંયડો પણ હતો, ધૂપ બળતી હતી, રાત ઢળતી હતી
નોખી મંઝિલ છતાં સાથ ચાલ્યા હતાં, એક વેળા હતી

આજ એનાથી દિલ ઝગમગાવો બધે, ઘર સજાવો બધે
પ્રેમ જ્યોતિ ‘રસિક’ લઈ જે ચાલ્યા હતાં, એક વેળા હતી

No Comments »

તમામ સૂરજ નવા ઉભરશે, કદીક એવી સવાર પડશે
પ્રલયની કયારેક રાત ઢળશે, કદીક એવી સવાર પડશે

અનંત રસ્તામાં તડકો ચુપચાપ ઉંચકી થાકી ગયા પરંતુ
કમાડ વિશ્રામની ઉઘડશે, કદીક એવી સવાર પડશે

વસંત ઉપવનમાં જો પલટશે, તો ડાળી ડાળીને પાંદડાપર
તુષાર મોતી બની ચમકશે, કદીક એવી સવાર પડશે

તમે હસીને થશો પ્રફૂલ્લિત, તો મારા જીવનના ઝાંઝવામાં
સુમનની સુરભી બધે નિખરશે, કદીક એવી સવાર પડશે

સજાવી આંખોમાં વાટ એની, હું જોતો રહ્યો છું જિંદગીભર
સપન બધા શ્વાસમાં ઉતરશે, કદીક એવી સવાર પડશે

હું પ્રેમ દીપક ઉઠાવી રસ્તામાં ચાલવાનો તિમિરમાં ત્યારે
મશાલ હાથોમાં સૌ પ્રજળશે, કદીક એવી સવાર પડશે

વરસ્તા વાદળ મળે કે ચૈતર, સતત ‘રસિક’ ચાલતા જો રે’શો
દિશાના અંતર પછી સિમટશે, કદીક એવી સવાર પડશે

No Comments »

તમે વિચારોમાં આજ મળતાં, અમે ત્યાં ભૂલા પડી ગયા’તા
પ્રસંગ આપસના યાદ કરતાં, અમે ત્યાં ભૂલા પડી ગયા’તા

તમારા ઓજસના છાંયડામાં અમોને મંઝિલ મળી ગઈ પણ
તમારી આંખોથી આંખ મળતાં, અમે ત્યાં ભૂલા પડી ગયા’તા

ઉઘાડી છત્રી, છતાંય વરસાદમાં પલળતા રહ્યા’તા બંને
પડળથી ઊર્મીની આંખ ઝરતાં, અમે ત્યાં ભૂલા પડી ગયા’તા

દિશા વગરના વિરાટ રણમાં, વરસ્તી રેતી સળગતો સૂરજ
નવા નવા રસ્તા ગણતાં ગણતાં, અમે ત્યાં ભૂલા પડી ગયા’તા

ઉછળતી ઊર્મીના મોજા વચ્ચે, રહી છબી સઘળા આપણાની
જખમના સાગર ફરી ઉમડતાં, અમે ત્યાં ભૂલા પડી ગયા’તા

વિરાટ જનમેદનીની સાથે અલિપ્ત ચાલી રહ્યા’તા કિન્તુ
જરાક રસ્તામાં યાદ મળતાં, અમે ત્યાં ભૂલા પડી ગયા’તા

તિમિરની શબ આખી ગોતવામાં રહી ગયા સૂર્યની કિરણ પણ
તુષાર મોતી ‘રસિક’ ચમકતાં, અમે ત્યાં ભૂલા પડી ગયા’તા

No Comments »

વર્ષો જુના ચશ્મા હતાને, દર્પણ ઝાંખુ ઝાંખુ હતું કંઈ
આંખે આંજણ આંજ્યા હતાને, દર્પણ ઝાંખુ ઝાંખુ હતું કંઈ

જખ્મી ચહેરો જોતાં જોતાં પ્રેમની પલકો ભીની હતી
યાદના સગપણ જુના હતાને, દર્પણ ઝાંખુ ઝાંખુ હતું કંઈ

વંટોળ ભરેલા રસ્તા ઉપર, ચાલી ચાલી થાકયા હતા
ચહેરા મેલાં મેલાં હતાને, દર્પણ ઝાંખુ ઝાંખુ હતું કંઈ

એવા કાંટા વાગ્યા હતા કે જખ્મી જખ્મી ચહેરા પણ
ઘાવ સમયના એવા હતાને, દર્પણ ઝાંખુ ઝાંખુ હતું કંઈ

સૂની સૂની ભીંતો વચ્ચે એકલા એકલા ચહેરાપર
રંગ સમયના લાગ્યા હતાને, દર્પણ ઝાંખુ ઝાંખુ હતું કંઈ

એકતો ઝાકળ જેવું હતું કઈં રેશ્મી રેશ્મી પલકોપર
એવા ચહેરા ચહેરા હતાને, દર્પણ ઝાંખુ ઝાંખુ હતું કંઈ

દુઃખના દિવસો બંને મળીને હસતા ગાતા ગાળ્યા ‘રસિક’
જોવા સમયના ચહેરા હતાને, દર્પણ ઝાંખુ ઝાંખુ હતું કંઈ

No Comments »

શ્વાસોમાં તું જ તું મળે એ તો લખ્યું તને
તારાથી પ્રેમ છે મને એ તો લખ્યું તને

પરદેશની ઉડાવી ગઈ આંધી દૂરદૂર
જખ્મો સજાવી પાંપણે એ તો લખ્યું તને

રસ્તામાં કાંટા વીણતા વીતી ગયો સમય
થાકી ગયા’તા છેવટે એ તો લખ્યું તને

વીતેલ યાદના બધે રસ્તા રહી ગયા
આંખો બિછાવી બારણે એ તો લખ્યું તને

બળતા બપોરે કેટલી વરસી રહી’તી લૂ
બેસીને રણના છાંયડે એ તો લખ્યું તને

વર્ષાની ઋત વસી ગઈ મુજ દિલની આસપાસ
અશ્રૂ વહાવી પાંપણે એ તો લખ્યું તને

કોઈ જવાબ એમનો આવ્યો નહિ ‘રસિક’
ખખડાવી થાકયા દ્વારને એ તો લખ્યું તને

No Comments »