બેઠા હતા

કદાચ લોક તમાશો કરીને બેઠા હતા
નગરના ચોકે જો ટોળે વળીને બેઠા હતા

હૃદયની વેદના ભૂલી જઈને બેઠા હતા
તમારી વાટમાં હસતા રહીને બેઠા હતા

બચાવે કોણ એ નિર્દોંષ માનવીને હવે
જો સારા માનવી પોતે ડરીને બેઠા હતા

તમારી વાટમાં ડૂબી ગયો’તો સૂરજ પણ
તમારી વાટમાં તારા ગણીને બેઠા હતા

તમારા ફોનની ઘંટી જરાય વાગી નહીં
યુગોની વેળા અમે પળ ગણીને બેઠા હતા

તમારી ચાહના સ્વાગત કરી રહી’તી ‘રસિક’
તમામ હાથમાં બૂકે લઈને બેઠા હતા

No Comments »

Trackback URI | Comments RSS

Leave a Reply

 Type in